Ik had een een reading laten doen omdat de man en ik maar niet een keuze kunnen maken uit wel of niet verhuizen. Dit thema speelt al enige jaren en heeft al heel wat kosten met zich meegebracht: meerdere coachsessies, zelfs een geluksmakelaar a 350 euro per uur heeft met ons meegedacht waar wij samen het beste tot wasdom zouden komen.
De zee zou alle herinneringen doen wegwaaien
Het probleem was: ik wilde zodra we gingen samenwonen een aantal jaren geleden, naar Haarlem verhuizen en mijn liefste wilde met de pootjes in de Zwolse klei blijven. Mijn dochter was het huis uit gevlogen, herinneringen van een moeilijke periode met mijn ex en burn-out kleefden nog aan dit huis waar wij nu samen een nieuwe start in probeerde te maken. En Haarlem, oh het geliefde Haarlem wat ik net had ontdekt door een theatercursus, lonkte. ‘Kom hier wonen.’ Zo dicht aan zee, volop cultuur en theateraanbod, leek mij een goed nieuw begin. En de zee zou alle herinneringen aan een vervelende periode doen wegwaaien.
Wat dit niet een te groot offer?
Een probleem had ik alleen niet goed voorzien, of de man ook mee wilde. En daar begon het te kieren en te scheuren. Hij stond niet te juichen, het grote westen trok hem niet en hij was net weer terug bij zijn roots in Zwolle. Dit bracht de ethische vraag met zich mee; mag je van een partner verwachten die zijn wortels uit de vertrouwde grond haalt en met je meereist? Was dit niet een te groot offer? Vele gesprekken, heftige discussies deden het stof doen opwaaien en weer dalen. Zodra ik weer terugreisde van Haarlem naar Zwolle laaide ook de heimwee naar deze stad op. Kortom: we zaten gevangen in een dilemma waar we maar niet uitkwamen.
‘Hier zit ook vaak ballast,’ zei de eigenaresse
Ik schakelde de hulp in van vrouw die een reading op het huis zou geven. Zij kwam met de tip om het huis eens goed te ontdoen van allerlei energetische oude ballast. Er moest een speciale spray ingekocht worden. En zo kwam het dat ik in een spirituele winkel stond, in Deventer, voor de betreffende spray. Voordat ik er erg in had begon de winkeleigenaresse haar eigen brouwsels aan te prijzen en over me heen te sprayen. ‘En hier zit vaak ook ballast,’ zei ze en duwde mijn nekharen omhoog. Ik kreeg een natte nek. ‘Nu zet ik je nog even met je pootjes in de klei.’ Een nieuwe spray werd over me uit gesprenkeld. ‘En? Wat vind je ervan?’ Ze keek me verwachtingsvol aan.
Ik voelde geen verschil
Ik durfde niet te zeggen dat ik buiten een natte nek, weinig verschil voelde. Beduusd door dit ongevraagde spray ritueel stamelde ik: ‘Doe me toch maar het flesje waar ik voor kwam.’ De vrouw rekende met me af met een blik: dan moet je het ook zelf weten.
In de trein naar huis mijmerde ik: Deventer! Ja, Deventer was ook leuk. Maar eerst maar eens mijn huis flink besprayen. De man keek verwonderd naar het flesje. En ik mompelde: ‘Die 22 euro is goedkoper dan naar Haarlem verhuizen.’