Ze zeggen altijd dat een baas op de hond lijkt. Of de hond op de baas. Nou heb ik wel dezelfde haarkleur als Baily, bruin-melange, alleen uit een potje. En bijt ik ook van me af als mensen te dicht in mijn aura komen staan. Dat bijten is de afgelopen jaren erg toegenomen bij ons beide.
Baily en ik hebben een wat ongezonde symbiotische verhouding. Zo begon een keer iemand op de boot naar Terschelling haar langdurig te aaien en dat had ook een kalmerende werking op mij. Ik was er ineens alert op of ik geen spinnende geluiden maakten. En het erge van alles was, dat ik diegene die mijn hond streelde helemaal niet leuk vond. Dit voelde dus wat ambivalent en ongewenst. Maar ik dwaal af.
Ik las een keer ergens dat Connie Palmen geen huisdier zou kunnen hebben, zelfs geen goudvis. Om de reden dat ze zich de hele dag met het dier bezig zou bezighouden en zich continu schuldig zou voelen. Ze zou zich ongezond symbiotisch naar het dier verhouden…Toen ik dat las dacht ik: ik heb hetzelfde als Connie – fijn dat zij er woorden aan weet te geven – alleen heb ik wel een dier.
Baily en ik zijn nu 14 jaar bij elkaar en begint af en toe kuren te krijgen. Zo wilde ze de afgelopen periode amper eten. Ondanks tips als brokken weken, het mengen met nat voer (Oh- ook-geen-eendenpaté-dan?) en aanmoedigingen aan de zijlijn, bleef de bak onaangeroerd. Daar waar zij afviel, at ik voor twee en barstte ik uit al mijn zomerbroeken. De symbiose ging voor de eetlust niet op of was in dit geval omgekeerd evenredig.

Ik liep de hele dag als een mantelzorger achter haar aan ‘Maar je moet toch wel wat eten lieverd?’ Voerde haar zelfs brokjes uit het vuistje. Als ik een afspraak had die langer dan 2 uur duurde keek ik angstvallig naar de klok en zei ‘Ik moet echt naar huis nu.’ Een gebitsreiniging onder narcose zou soelaas moeten bieden. Tweehonderd euro lichter, wel met fris ruikende bek als resultaat, bleven de brokken troosteloos liggen.
Zo voelt dat dus als je geliefde opa of oma wegkwijnt en jij steeds hapjes probeert te voeren en fluistert: ‘Eet, eet dan toch, leef, blijf leven alsjeblieft.’ Oké, deze vergelijking gaat misschien wat mank maar mijn liefde voor Baily is groot.
Ten einde raad ging ik maar eens naar de dierenspeciaalzaak. Of ze misschien een tip hadden? De zeer vriendelijke dierenspeciaalzaak verkoopster adviseerde me een kleinere brok en lekker krokant ook nog eens. Ik begon al wat te watertanden! ‘En niet de hele dat met voer erachteraan lopen. Een kwartier laten staan en dan weghalen.’
’s Avonds strooide ik de brokken in de bank. Nieuwsgierig liep ze naar de bak. Ik keek alsof ik diep verzonken was in een recept van Van Boven. Met een schuin oog zag ik dat ze snuffelde en toen de eerste hap nam, en nog een, en nog een. Ik onderdrukte een jubelkreet. Nooit eerder was ik zo blij en ontroerd geweest bij het zien van mijn etende hond. We maakten, nadat de bak leeg was, een vreugdedansje in de kamer.
Gevoed en gelaafd beet ze, zodra we in het park waren, weer ouderwets van haar af toen een hond in haar aura kwam staan. ‘Zo ken ik je weer,’ zei ik en gromde tegen de baas: ‘En nu wegwezen, doorlopen met je hond.’
‘He, he, zo ken ik je weer,’ zei Baily.