Een nieuwe horizon: vertrouwen terugkrijgen na een operatie

Na mijn buikoperatie in 2022 moest ik langzaam maar zeker weer leren vertrouwen terug te krijgen in mijn lichaam. Van leven van met name in mijn eigen cocon en veel support van Richard, mijn vriend, wilde ik weer de wijde wereld ingaan. Die wereld tegemoet treden vond ik best spannend. Vooral angst zat me in de weg: Wat als ik onderweg ben en geconfronteerd wordt met pijnklachten? Wat als mijn energieniveau me in de steek terwijl ik ver van huis ben en ik nog een heel eind terug moet rijden naar huis?

Mijn wereld werd kleiner

De aanvallen van moeheid en pijn kwamen vaak als ongenode gasten uit de mist opdoemen als ik net die leuke yogaworkshop of afspraak had gepland en veroorzaakte hersenmist, een opgeblazen harde buik en ook gevoelens van paniek. Vaak beginnend met de harde buik (ook wel een endo belly onder lotgenoten genoemd) maar soms was er ook geen chronologische volgorde in te ontdekken. Wat vaak de intentie had ontspannend te ‘moeten’ zijn werd op zulke momenten een ware uitdaging. Met als gevolg dat ik in de periode voor de operatie niet veel meer durfde te plannen.

Bucketlist horizon verbreden

Na mijn operatie wilde ik me niet langer laten belemmeren door mijn eigen angstbeelden. Wat ook meehielp was dat ik veel meer energie had en me fysiek beter voelde. Dus ik maakte een soort bucketlist met dingen die me leuk leken om te doen en waarbij ik mijn horizon weer wat oprekte. Met klemtoom op ‘alleen dingen doen’ want daar draaide het vooral om: hoe ging het met mij als ik weer alleen op pad ging en alleen kon terugvallen op me, myself and I. De bucketlist zag er ongeveer zo uit:

  • Een yoga workshop doen ergens in Nederland
  • Alleen een weekend weg
  • Alleen naar een onbekende stad met de trein
  • Een autorit maken van minimaal een uur en alleen heen en terugrijden
  • Ergens alleen gaan wandelen
  • Een leuke cursus ergens doen, bv een theatercursus

 

De eerste mogelijkheid deed zich al snel voor toen ik las over een cursus De vloer op, in Haarlem Een cursus van 6 weken, elke woensdagavond een les van 1,5 uur. Ik ging ervoor en toog zenuwachtig met mijn rugzak 1,5 uur in de trein richting Haarlem. En boekte een overnachting bij een airbnb.

Mijn onbevangenheid kwam terug

Bij aankomst regende het pijpenstelen en navigeerde ik met google maps. Een paar keer reed ik hopeloos verkeerd tegen het verkeer in met mijn fiets (hoe zit dat in Haarlem of lag het aan mijn navigatietalent?). Veel te vroeg belandde ik met een dikke natte jas bij de cursus. Maar de eerste stap was gezet!

We begonnen met improvisatie oefeningen en alhoewel ik toch wat alert was van dit uitje ver weg van huis en ik me afvroeg (lees piekerde) hoe de nacht zou verlopen op een onbekend adresje, kon ik er ook van genieten. Ook kwam er een vleugje terug van mijn onbevangenheid van jaren geleden; zo deed ik vaak een workshop of weekend ergens alleen, zonder iets van spanning te ervaren. Onbevangenheid die ik door mijn burn-out en later door de endometriose was kwijtgeraakt.

Een hoopvol nieuw jaar

Een eerste stap naar het verloren vertrouwen of ik dit soort dingen weer zou kunnen, was gezet. Het gaf me een boost en maakte me ook weer ondernemender op andere gebieden in mijn leven. Mijn horizon was in ieder geval wat opgerekt van Zwolle naar Haarlem, ik leerde nieuwe mensen kennen, was 1,5 uur in de week bezig met lekker improviseren voor mijn plezier. Als ik een terugval had in energie in een onbekende stad vond ik dat wel vervelend, maar raakte ik niet direct in paniek en dat gaf vertrouwen.

Ik gun jouw lieve lezer in waar je je ook bevindt in je leven en wat je situatie ook is een hoopvol nieuw jaar toe! En onthoud, een stap is een stap hoe onbeduidend klein die soms ook lijkt.

Boek - Leven met Endometriose

6 beoordelingen

Boek - Anders pak je toch gewoon een goed boek?

10 beoordelingen

Menu

Deze website maakt gebruik van cookies om ervoor te zorgen dat u de beste ervaring krijgt op onze website. Bekijk Privacyverklaring