Een reis naar de dood

Er was een mailtje met een klacht binnengekomen bij de theatermaker. Ze hadden er een disclaimer bij moeten zetten dat deze audiotour niet voor iedereen geschikt was. Wat die disclaimer dan precies moest inhouden stond er dan niet bij. Ze was kwaad, deze vrouw. De toon was niet mis te verstaan.

Mijn dochter keek wat sip over haar cappuccino. ‘Interessant toch?’ zei ik. ‘Iemand wil een disclaimer bij een audiotour over de dood en word boos. Misschien zit ze zelf in een rouwproces en is ze ontzettend boos op iedereen.’

Of misschien overzag ze door deze audiotour dat haar leven tot nu toe toch niet helemaal het leven was wat ze had willen leiden. Wat nou dit leven loslaten? Dit leven dat nog niet ten volste was geleefd? Wie was die theatermaker nou wel helemaal dat die dacht dat zij dit leven kon loslaten? Met die klote ex, de kinderen die nog maar zelden langskwamen, haar droombaan die ze niet had durven oppakken? Zo te zien zou de boosheid ook op termijn iets nieuws in gang kunnen zetten, mijmer ik. Maar eerst zal ze in de pen klimmen om een mailtje te sturen naar Oerol, naar de programmeur, naar de theatermaker.

‘Probeer het toch maar een beetje los te laten,’ zeg ik tegen mijn dochter. ‘Hoe moeilijk dat ook is.’ Daarna vertelt ze enthousiast dat er iemand met PTSS was die in tranen kwam vertellen dat het zo troostend en helend was.’ De reacties zijn vaak hartverwarmend.

Als ik zelf de tour ga lopen voel ik een lichte spanning van wat gaat komen. Er hangt een serene stilte onder de 6 mensen die dit samen met mij gaan doen. Even ben ik bang dat ik er alleen voor sta.  Dat ik deze reis alleen moet maken en wat als ik nou als ik net degene ben die wordt vergeten? Een gevoel dat ik vaak heb in mijn leven. Dan voel ik iemand tegenover me komen staan. Ik strek mijn hand uit en ik word aan de arm liefdevol meegenomen. De tranen stromen over mijn wangen. Ik ben niet alleen.

Ik voel me gek genoeg na afloop, alsof er nieuw leven in me is geblazen. De dood boezemt me minder angst in. Ik word liefdevol ontvangen daar en aan de hand meegenomen. Daar kan geen therapiegesprek tegenop denk ik. Ik sta weer in het licht als ik mijn oogmasker en audio afzet en kijk naar de zee. Alsof ik de nodige ballast van me heb afgegooid en opnieuw ben geboren, zo voel ik me.

Disclaimer: voor iedereen die zich identificeert als mens.

Boek - Leven met Endometriose

6 beoordelingen

Boek - Anders pak je toch gewoon een goed boek?

10 beoordelingen

Menu

Deze website maakt gebruik van cookies om ervoor te zorgen dat u de beste ervaring krijgt op onze website. Bekijk Privacyverklaring