Coevorden was zo gek nog niet

Ik wilde De mannen van Maria graag zien en kwam op de enige beschikbare plekken uit in Coevorden. Coevorden, ik had weleens iemand in de klas gehad uit Coevorden. Altijd een mantelpakje aan, vader was directeur, het kapsel was geföhnd en zat goed in de haarlak en elke pauze werden de wimpers bij gelakt.  Het leek mij een plaats met een geheel eigen beschaving, ver weg van de bewoonde wereld. Na mijn klasgenoot heb ik eigenlijk nooit meer aan Coevorden gedacht. Tot afgelopen zaterdag. Mijn vriendin en ik togen richting het verre Oosten, we hadden drop en andere versnaperingen mee voor het geval we ergens zouden stranden.

Het beloofde een gezellige avond te worden

Na circa 50 minuten waren we ter plaatse tot mijn grote verbazing. Nou woonde ik al een halve eeuw in Zwolle maar wist ik niet dat Coevorden slechts 50 minuten rijden was. Maar goed de neiging om een dagje te shoppen in Coevorden was nog nooit in me opgekomen. We traden het theater binnen wat tevens de entree was van het gemeentehuis en zagen dat de gemiddelde leeftijd boven de 65 was. Het beloofde een gezellige avond te worden. In een haag van koffiedrinkende pensionades waande wij ons naar de garderobe. Een zeer vriendelijk ontvangst comité maande ons naar de gratis koffie: ‘Zit’r bie-in.’ Dat lieten we ons niet tweemaal zeggen.

We zeiden twee keer ‘Hallo’ terug

Het scannen van het kaartje ging gemoedelijk. ‘Ach ga maar naar boven, ik geloof het wel!’ Er was geen scanapparaat in velden of wegen te bekennen. Geen gestress met een scherm wat van de nachtverlichting af moest. Naast ons zat een oudere man die bij het zien van mijn mooie vriendin, opvallend enthousiast riep: ‘Hallo,’ en voor de zekerheid nog eens Hallo zei. Wellicht moest hij zijn gehoorapparaat bijstellen of hoorde hij zelf de echo niet. Wij zeiden twee keer vrij hard Hallo terug. ‘Ja sommigen zeggen niks, maar ik zeg altijd Hallo.’

’t Is’n boot

‘Nou wij zijn ook erg voor de hallo’ legde mijn vriendin die roots heeft in Hardenberg uit. We hadden er een nieuwe vriend bij. Toen ik enthousiast iets vertelde keek hij verward in mijn richting en vroeg hij in het Nedersaksisch wat ik had verteld. Maar het doek ging al open, de voorstelling begon. Een geraamte van een boot in zware kettingen vormgegeven doemde uit de schemering op. ‘t Is’n boot’ zei hij goedmoedig en stootte mijn vriendin aan. Hij zei het voor de zekerheid nog een keer. Ja we zagen het ook, het was een boot. Het was fijn, gemoedelijk, gezellig, warme mensen, geen gedoe met scan apparaten en gratis thee. De voorstelling begon, Coevorden was zo gek nog niet. Misschien ga ik toch nog eens shoppen.

Boek - Leven met Endometriose

6 beoordelingen

Boek - Anders pak je toch gewoon een goed boek?

10 beoordelingen

Menu

Deze website maakt gebruik van cookies om ervoor te zorgen dat u de beste ervaring krijgt op onze website. Bekijk Privacyverklaring